Τάκης Αντωνίου

                 

Το τρυφερό ερωτικό ερωτηματικό του Τάκη Αντωνίου

   Από τις εκδόσεις ΔΩΔΩΝΗ / ΒΕΡΕΝΙΚΗ (Αθήνα 2004) πήρα το πρόσφατο ποιητικό βιβλίο με τον απλό και πεζό θα έλεγα τίτλο: ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΝ; του δικού μας σημαντικού ποιητή Τάκη Αντωνίου, ένα τρυφερό, ωστόσο, ερωτικό ερωτηματικό. Με ξάφνιασε ο τίτλος του. Διαβάζοντας αμέσως χάρηκα την αμεσότητα, τη στιλπνότητα, την ευκρίνεια και τον εσωτερικό ρυθμό των στίχων, το αναβλύζον δροσερό ερωτικό στοιχείο, τόσο δυνατό και συγκρατημένα λυπημένο, το διακριτικά άμεσο αίσθημα, τον εκλεπτυσμένο, καθαγιασμένο, θα τολμούσα να πω, αισθησιασμό που αποπνέουν οι καλοδουλεμένοι κι ανεπιτήδευτοι στίχοι αυτών των απέριττων και τόσο αληθινών ποιημάτων, το "Άσμα", ίσως, "ασμάτων" του βαθυστόχαστου, φιλοσοφημένου, πολυγραφότατου ποιητή Τάκη Αντωνίου.

      Τα λιτά και εύγλωττα ποιήματα αυτής της συλλογής αποτελούν το απόσταγμα όλης της ποιητικής του δημιουργίας. Μεταδίδουν στον υποψιασμένο αναγνώστη ένα τρυφερό συγκινησιακό κάτι, μια δροσερή αύρα θαρρείς πως έρχεται από τα απύθμενα βάθη των αιώνων, των ιερών γραφών και της σοφίας ενός έμπειρου τεχνίτη και κατασταλαγμένου δημιουργού που δεν ενδιαφέρεται να εντυπωσιάσει, αλλά να μιλήσει απλά, ανθρωπινά και να επικοινωνήσει μ' έναν μοναδικό τρόπο με το πρόσωπο στο οποίο τόσο λυτρωτικά απελευθερωμένα απευθύνεται, αλλά και με κάθε αισθαντικό αναγνώστη.

    Παραφορτώσαμε την ποίηση με τα ρημάδια της ζωής και της υποκρισίας μας. Της αλαζονείας και της ψευτιάς. Τους περίτεχνους κομπασμούς. Και χάσαμε την ουσία.

    Εδώ υπάρχει και αλήθεια και ομορφιά και ουσία και τρυφερό παιγνίδισμα της περιπέτειας του νου και των κινημάτων της καρδιάς στη δομή και στην πλοκή του νοήματος με το ρυθμό των στίχων.

    Σταχυολογώντας βρήκα στίχους που δεν τους συναντάς εύκολα στα σύγχρονα στιχουργικά κατασκευάσματα. Παίρνω στην τύχη μερικούς χαρακτηριστικούς που συναποτελούν και συνομολογούν ένα άρτιο στιχουργικό αποτέλεσμα. Ιδού το:

      Μέσα σου έβρεχε φωτιά

      κι ο χρόνος άφηνε τα σημάδια του

      στην υδατογραφία

      της φλεγόμενης σάρκας σου.    

     

      Ίδρωσε η ψυχή σου στα χέρια μου

      κι έγινε ατίμητο σμαράγδι

      στολισμένο με δάκρυα.

      Καλή μου,

      δε θα σου γράψω απόψε άλλα ποιήματα

      γιατί με περιμένει ο Θεός.

     

      Με το καλό του μάτι σε κοίταζε ο Θεός

      κι εσύ εκάρφωνες το σκοτάδι στα δέκα σου δάχτυλα.

      Στη χτεσινή μου ηλικία πρόσθεσα ακόμα δυο ζωές.

      Ακούμπησα τους καημούς μου στα χέρια σου

      κι εσύ μοιράζεις ασημένια νομίσματα με την εικόνα

          του προσώπου σου.

      Πόσο μου μοιάζει αλήθεια το πρόσωπό σου.

      Κι εγώ σου χάρισα μια τρύπια δεκάρα

      για να κρεμάσεις τη μοίρα σου και το φυλαχτό σου...

      Ορθρίζει ο θάνατος στην ψυχή μου

      και το νεόνυμφο σώμα σου

      ψάχνει να βρει

      την πίσω πόρτα της κόλασης.

      Ακούω την ανάσα σου στο νου μου

      Ταξιδεύω ανατολικά του θανάτου,

      κι εσύ εκάρφωνες το σκοτάδι στα δέκα σου δάχτυλα.

      Και συ ντυμένη μ' ένα σύννεφο κατάστικτο μ' αστέρια

      ζαφείρωνες τη σάρκα σου μ' άσωτους γλυκασμούς.

      Ήσουν από κτίσεως κόσμου η ερωμένη του εωσφόρου.

   Μ' αυτό το σταχυολόγημα σχηματίστηκε ένα άλλο ποίημα εξίσου ομιλητικό με καθένα από τα 21 ποιήματα της συλλογής. Και συμπληρώνω τον ερωτηματικό τίτλο: Και λοιπόν Τι; Τι άλλο από ποίηση τρυφερή, που μιλάει για ό,τι αγγίζει την ψυχή, για ό,τι αξίζει να υμνηθεί έτσι απλά, έτσι ουσιαστικά και ανθρώπινα μπορεί να είναι ένα έργο τέχνης που προσφέρει αισθητική απόλαυση και συγκίνηση;