Δοκίμια: Έξι ποιητικές συλλογές

Αγαπητή κα. Χωρεάνθη,

ονομάζομαι Ευάγγελος Ρουσάκης και ο σκοπός του μηνύματός μου είναι για να σας μεταφέρω τις προσωπικές μου ευχαριστίες σχετικά με την κριτική σας

στην ποιητική μου συλλογή ''Νοητές Αποικίες'' απο τις εκδόσεις Ιωλκός. Ο κύριος Κων. Κορίδης μου απέστειλε την ηλεκτρονική σας διευθυνση επειτα αίτησής μου προς αυτόν.

Θα ήθελα πολύ να μπορουσα να σας ευχαριστησω απο κοντά όμως κατοικώ μόνιμα στην πόλη της Βαρκελώνης. Ελπίζω κάποια στιγμη να καταφερω να σας γνωρισω απο κοντά'.

Επίσης ελπίζω η ανάγνωση των ποιημάτων μου να σας δημιουργησε εικόνες και συναισθήματα προσφέροντας θετική παραγωγική δυναμη στον χρόνο που συντελέσατε κατά την ανάγνωση.

Με εκτίμηση

Ευάγγελος Ρουσάκης

Υποψήφιος Διδάκτωρ Πολιτικής Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης

Ευάγγελος Ρουσάκης: «Νοητές αποικίες»

Αφιερωμένη «στον άνθρωπο που του έμαθε το “α”», είναι η πρώτη ποιητική συλλογή, Νοητές αποικίες, του Ευάγγελου Ρουσάκη, απόφοιτου της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, ο οποίος «ζει μόνιμα στη Βαρκελώνη, όπου ολοκληρώνει τη διδακτορική διατριβή του στον τομέα της πολιτικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Βαρκελώνης».

Με την «αόρατη μεσοτοιχία» του κάνει αυτό που θέλει να αποφύγει, δεσμεύει τον αναγνώστη, θεωρώντας πως τον σέρνει μαζί του στους δρόμους από όπου θέλει να τον περάσει για να τον κάνει κοινωνό των προβληματισμών του. Το δηλώνει, άλλωστε, ευθαρσώς: «Όμως, εγώ σε θέλω μαζί μου». Και από τον πρώτο στίχο του πρώτου ποιήματος:

Η ποίηση είναι το ταξίδι των φτωχών

σε μπάζει στον χώρο που τον ενδιαφέρει ως σημείο αναφοράς: στην πόλη με τα «πρέπει» της, που δημιουργεί άγχη. Έξω από τα τείχη του άστεως, στα «προάστια»:

…είναι τέτοια η βοή του ανέμου,
που δεν αφήνει τον «προαστό» ν’ ακούσει τη φωνή του άστεως
προσπερνώντας ταχύτατα,
με μια μικρή δόση φόβου,
τον «άσημο» της πλατείας του
(σ.15)

Από τη σκοπιά του και από περιωπής προσπαθεί να σκιαγραφήσει τη ζωή των ανθρώπων στις σύγχρονες πόλεις και να αιτιολογήσει την άρνησή του να συμβιβαστεί με τους κανόνες τους με ένα ηχηρό εγώ:

Εγώ αρνήθηκα να συμμετάσχω στο αλισβερίσι σας.
Όταν είχα να δώσω, έδινα,
Χωρίς αποδείξεις και γραμμάτια.
…Για εσάς το χαμόγελό μου ήταν υποκριτικό,
πώς μπορούσε να ήταν αληθές;
Ψέμα στο ψέμα της ουτοπίας.
Εδώ η χαρά συνάδει με τον παρά
(σ.31)

Ως πρώτο ποιητικό βιβλίο, παρουσιάζει ενδιαφέρον και ως προς το περιεχόμενο και ως προς το ύφος. Ο λόγος διακριτικά αιχμηρός, λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Ο στίχος του καθαρός, ευανάγνωστος, δίνει την εικόνα μιας κοινωνίας ανάστατης, απροσανατόλιστης. Η τραγική μαύρη φιγούρα του ανθρώπου, όπως διαγράφεται στο λευκό του εξωφύλλου, δείχνει τον άνθρωπο κρεμασμένο από τα τείχη που έκτισε γύρω του…

Νοητές αποικίες
Ευάγγελος Ρουσάκης
φωτογραφίες: Νικόλαος Μπιζάνιος
Ιωλκός
37 σελ.
ISBN 978-960-426-961-7
Τιμή €10,00

Τριαντάφυλλος Σιδερίδης: «Λίκνο»

Είναι η πρώτη ποιητική συλλογή του Τριαντάφυλλου Σιδερίδη, απόφοιτου του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Πανεπιστημίου Θράκης, του Τμήματος Βαλκανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, φοιτητή στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ένα δείγμα της ποιητικής γραφής του:

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΗ ΧΑΡΤΟΠΕΤΣΕΤΑ

Η ανάγκη
ντύνεται φτηνή Τέχνη.
Οι ρυτίδες
άγαρμπες πόρνες στο σώμα.
Τι κι αν σκότωσα χιλιάδες
τις χίλιες νύχτες που είμαι άυπνος;

Πιο νεκρός
κι από τους νεκρούς
στη γη των Δαρδανελίων.
Εκτεθειμένος ακόμα.

Στο δείπνο του κάθε μέρα
σφήκες τα γελαστά τους πρόσωπα.
Πεδίο βολής
τα σύννεφα στο φτιαχτό ουρανό τους.
Στον κήπο της έμπνευσης
σάπιες νότες φυτρώνουν πια.
Με αυτές τρέφονται
τα λιμασμένα μου όνειρα
– και μάλιστα μου φιλούν το χέρι!

Έσφιξα σφιχτά στην αγκαλιά μου τη Γέννηση
κλαίγοντας από χαρά.
Τι κρίμα που άνοιξα τα μάτια!

Λίκνο
Τριαντάφυλλος Σιδερίδης
Ιωλκός
48 σελ.
ISBN 978-960-426-950-1
Τιμή €10,00

Αλέξανδρος Στεργιόπουλος: «Ευστοχία υλικού»

Με αυτόν τον τίτλο και με ένα μονόφθαλμο σκίτσο που κοσμεί το φαιό εξώφυλλο κυκλοφορεί η τρίτη ποιητική συλλογή του Αλέξανδρου Στεργιόπουλου, ο οποίος γεννήθηκε στην Αθήνα και εργάζεται στον τηλεοπτικό χώρο και τον χώρο του βιβλίου.

Είκοσι πέντε είναι τα ποιήματα που περιέχει η συλλογή, όλα ολιγόλεξα, μικρόστιχα και ολιγόστιχα. Το μικρότερο έχει τρεις στίχους και το μεγαλύτερο οκτώ.

Επιγραμματικός, με κοινωνικούς προβληματισμούς ποιητής, προτιμάει τη συντομία του αποφθεγματικού λόγου. Και δεν είναι άσχετο με το πνεύμα και τις απόψεις του το μότο από το «Gala» του Κ.Γ. Καρυωτάκη που προτάσσει, κατά κάποιον τρόπο σαν οδηγό:

«Τ’ αστέρια τρεμουλιάζουνε καθώς
το μάτι ανοιγοκλεί προτού δακρύσει»,

όπως διαπιστώνει κανείς από το πρώτο ποίημα της συλλογής που κινείται στο μουντό, νεφελώδες κλίμα του Καρυωτάκη:

Το παρελθόν, η ζωή μας όλη.
Γεννιέται στη στιγμή.
Πεθαίνει στη στιγμή.
Το μέλλον, η ψυχή που φεύγει.
Ελεύθερο.
(Η μήτρα της ζωής)

Έχουν ειδικό βάρος οι λιτοί, επιγραμματικοί στίχοι, οι λέξεις που χρησιμοποιεί. Όπως και στο επόμενο ποίημα των πέντε στίχων:

Ακέφαλες, πλαστικές
κούκλες είμαστε.
Ρούχα για το σώμα υπάρχουν.
Τις λέξεις, όμως, πώς θα τις ντύσεις;
Τι να σου κάνει ένα ξεβαμμένο πανωφόρι.
(Γυμνές λέξεις)

Μια πικρία διάχυτη χαρακτηρίζει και συνδέει συγχρόνως όλα τα ποιήματα. Το ίδιο απαισιόδοξο μήνυμα φέρνει το σύνολο των στίχων, που τηρουμένων των αναλογιών θα μπορούσε να είναι ένα ποίημα, μια ποιητική σύνθεση. Στο ποίημα που ακολουθεί, μέσα από τις λίγες λέξεις, το «φωνήεν», ο έχων φωνήν άνθρωπος παριστάνεται ακρωτηριασμένος, ασώματος, αδύναμος μέσα σε μια έρημο που δεν υπάρχει κανείς να τον ακούσει:

«Γιατί να μην έχω χέρια;»
«Γιατί να μην έχω σώμα;»
«Τι βάσανο τραβάω ένα φωνήεν
και να μη με ακούει κανείς;»
(Η ασώματος φωνή)

Κοντολογίς, ο σύγχρονος άνθρωπος κουβαλάει την αναπηρία του σ’ ένα έρημο τοπίο. Τον ακούω να μονολογεί ζώντας την εσωτερική του ερημιά: Τι είμαστε;

Ετερόφωτες υπάρξεις,
αδύναμες,
τρέμουν, αργοσβήνουν,
πασχίζουν να κρατήσουν το δανεικό φως.
Θάνατος και ξανά θάνατος.

Εκεί θα καταλήξει ο ετερόφωτος άνθρωπος, αφού πέρασε από όλα τα στάδια της ύπαρξής του κι έπαιξε όλους τους ρόλους στο θέατρο του παραλόγου ως:

Άνθρωπος,
υπάνθρωπος,
του παραλόγου
αχυράνθρωπος.

Οπωσδήποτε, ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος, με τα λιτά, σύντομα, αποφθεγματικά, διόλου εξυπνακίστικα ποιήματα δίνει την εντύπωση πως στο μέλλον θα εξελιχθεί και θα δώσει συγκροτημένο ποιητικό έργο. Χρειάζεται όμως να δώσει μέγεθος, όγκο στον στίχο του. Γιατί οι στίχοι του έχουν τη γεύση αποστάγματος μυριστικού φυτού.

Ευστοχία υλικού
Αλέξανδρος Στεργιόπουλος
Ιωλκός
40 σελ.
ISBN 978-960-426-956-3
Τιμή €10,00

Αντώνης Λάρδας: Κρύσταλλοι λήθης

Ο Αντώνης ο Λάρδας είναι ένας πολύ καλός Χιώτης ποιητής, χαμηλών τόνων, ένας αθόρυβος δημιουργός, από εκείνους που δεν επιζητούν με κάθε τρόπο την προβολή τους, αλλά τους αναζητάς για να διαβάσεις τα μυστικά της ψυχής τους.

Ζώντας στη Χίο, ένα νησί που οι ρίζες του χάνονται στον μυθικό χρόνο, γέφυρα λαών και πολιτισμών, σταθμό στην Ιστορία του νέου ελληνισμού, μεγαλωμένος με το φως του Αιγαίου όπως ανατέλλει ολοκάθαρο από την ιερή γη της Ιωνίας, δεν μπορούσε παρά να είναι ένας τρυφερός, ωραίος ποιητής, ριζωμένος στο ιερό χώμα του νησιού, ποτισμένος με το άπλετο Αιγαίο φως, όπως εξομολογείται ο ίδιος:

Οι ρίζες μου το φως του Αιγαίου.
Μαζί μου το ’παιρνα μακριά το κουβαλούσα.
Όπου κι αν πήγα το κορμί μου σκέπαζε
με το μακρύ ανάλαφρο πουκάμισό του.
Γι’ αυτό ξεχώριζα στις αγορές του κόσμου.
Όλοι με θαυμασμό κοιτούσαν και ρωτούσαν
είναι ο έφηβος με τα μεγάλα όνειρα
σαν οπτασία που περνάει βιαστικός
ή μήπως είναι η χαρά που ταξιδεύει
κι ανάβει κάθε νύχτα τα φανάρια
στους φανοστάτες της αγάπης.
(Οι ρίζες)

Είναι το τελευταίο ποίημα της συλλογής. Επέλεξα να ξεκινήσω έτσι, γιατί αυτό το μικρό ποίημα ζωγραφεί με απαλά γήινα χρώματα και ιστορεί τη ζωή και τον αγώνα, τον ξεχωριστό τύπο νησιώτη που ταξιδεύει στους λαούς της οικουμένης ανά τους αβασίλευτους αιώνες την αγάπη, την αισιοδοξία, τη χαρά του αγώνα, φορώντας το αιώνιο άσπρο φως του Αιγαίου:

Όπου κι αν πήγα το κορμί μου σκέπαζε
με το μακρύ ανάλαφρο πουκάμισό του…

Αυτό το κάτασπρο, το λευκό, κατάλευκο Αιγαίο φως, που καθώς προβαίνει κάθε αυγή μέσα από την καταχνιά του Πόντου, αρχίζει η ζωή να κάνει ξανά και ξανά τα πρώτα της, σαν νεογέννητη θαρρείς, τα βήματά της κι όπως τη βλέπει ο Όμηρος μέσ’ από την ακτίνα της αιωνιότητας:

«Ήμος δ’ ηριγένεια φάνη ροδοδάκτυλος Ηώς…»
(Οδύσσεια, ε, 226 κ.α.)

Ζώντας στη Χίο ο Αντώνης Λάρδας με αυτές τις προσλαμβάνουσες παραστάσεις που κουβαλούν τα κύτταρά του, δεν μπορούσε να μην είναι ποιητής. Και συνεχίζω το σύντομο οδοιπορικό μου αντίστροφα, από το τέλος προς την αρχή, σταματώ σε συγκεκριμένα σύντομα ποιήματα που θεωρώ αποκαλυπτικά και χαρακτηριστικά όσον αφορά τη συνεκτική, ουσιαστική, τη νοηματισμένη ποίησή του, όπως εδώ:

Πριν από χρόνια φεύγανε κοπαδιαστά
βασανισμένοι ανθρώποι τσακισμένοι
σε άλλους ουρανούς μετέωροι
πηγαίνανε να χάσουν την ψυχή τους.
Μες στη μικρή βαλίτσα με τα ρούχα τους
είχανε κρύψει λίγο ντόπιο θάνατο.
Προγονική κληρονομιά. Αυτόν δεν θα τον χάσουν.
(Κληρονομιά)

Μέσα σε εφτά απλούς στίχους κλείνει τον βίο και την τραγική μοίρα του νησιώτη ναυτικού, που κουβαλάει μαζί του το μεράδι του θανάτου που του αναλογεί. Ιδού ακόμα ένα σύντομο ποίημα, χαρακτηριστικό δείγμα λιτής, απέριττης, ουσιαστικής ποιητικής γραφής του Αντώνη Λάρδα:

Τι ήτανε τούτη η σιωπή που κάθισε
απάνω στα καμπύλα αετώματα.
Κράτησαν την ανάσα τους αγέρας και πουλιά.
Κατέβαινε του αχανούς το μεγαλείο.
Άλλαξε χρώματα το φως και έβλεπες
τη γλύκα του να διαπερνά το σώμα.
Τι ήτανε τούτη η στιγμή που καρφωθήκαμε στη γη.
Λες να αναστέναξε ο Θεός;
(Παναγιά Κρήνα*)

Αρκούσε αυτό μονάχα το ποίημα να χαρακτηρίσει τον Αντώνη Λάρδα γνήσιο, ατόφιο Ποιητή!

*Παναγιά Κρήνα: Βυζαντινή εκκλησία, πανέμορφη, «αληθινό κομψοτέχνημα με εξαιρετικές τοιχογραφίες και παράσταση τριών γυμνών γυναικείων σωμάτων στην κόχη εισόδου του καθολικού – κάτι ολωσδιόλου ασυνήθιστο στη βυζαντινή αγιογραφία». (Κ. Χωρεάνθης, Τουριστικός οδηγός της Χίου)

Κρύσταλλοι λήθης
Αντώνης Λάρδας
Εκδόσεις Αιγέας
107 σελ.
ISBN 978-960-6831-13-3
Τιμή €6,00

Σταμάτης Πάρχας: «Οθόνες»

Μη γνωρίζοντας τίποτα περισσότερο για τον συγκεκριμένο εκδοτικό οίκο, όπως και για τον ίδιο τον ποιητή και εκδότη επίσης, από όσο αντιλαμβάνομαι, χρησιμοποιώ στοιχεία από τον κολοφώνα του βιβλίου, όπως καταχωρούνται εκεί. Είναι και για μένα η πρώτη φορά που με απασχολεί βιβλίο των συμπαθητικών Μικρών Εκδόσεων. Είναι «Η πρώτη έντυπη έκδοση της συλλογής ποιημάτων ΟΘΟΝΕΣ του Σταμάτη Πάρχα […] Η συνολική επιμέλεια της έκδοσης ανήκει στον Σταμάτη Πάρχα, Αριθμός έκδοσης ΒΕ. Ι. Το εξώφυλλο κοσμεί χαρακτηριστικό εικαστικό έργο της Δήμητρας Κουλούρη με πλήρη στοιχεία: Παραφράζοντας τον Vincent van Gogh, λαδοπαστέλ, μαρκαδόροι σε χαρτιά 35Χ50 εκατοστά».

Πρόκειται για μια συλλογή που επιβάλλεται εκ πρώτης όψεως με τη σεμνή και απλή εμφάνισή της, που εκφράζεται σαφώς και με το θέμα του πίνακα στο εξώφυλλο.

Από μια σύντομη ανάγνωση εκτιμά κανείς πως έχει να κάνει με έναν πολύ καλό, προβληματισμένο ποιητή και με την αξιόλογη ποίησή του. Αρκούν κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα ποιημάτων του, για να επιβεβαιώσουν τα λεγόμενά μου:

ΠΡΩΙΝΑ ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ

άκου τα χίλια ονόματα που σε φωνάζουν
διστάζουν να ανθίσουν τα φυτώρια της Βαβυλώνας
κλεισμένα μες στην αγκαλιά των κρίνων
αρχίζει ένα καινούριο των βρεφών παιχνίδι με σταγόνες
χίλια ονόματα αντηχήσεις χίλιων θρησκειών
[…]
άκου τα χίλια ονόματα που σε φωνάζουν

σύρθηκα ως εδώ με φόβο να κοιτάξω στα μάτια τον καινούριο χάρτη του κόσμου, τώρα που μείναν σκελετοί με τρυφερά χαμόγελα και μαργαρίτες στα δάχτυλα

ξημερώνει ανίατη αγάπη, κάθεται χωρίς βιασύνη και χαϊδεύει τον ορίζοντα
(σ. 19)

Ποίηση ωραία, λαγαρή, με συναίσθημα απλωμένη σε πολλαπλά ανθρώπινα και φυσικά τοπία, χαριτωμένη σαν βαθιά τονισμένη μουσική. Ακολουθεί άλλο ένα δείγμα γραφής του καλού ποιητή Σταμάτη Πάρχα:

ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ

Θα γυρίσω γρήγορα πιο δυνατός απ’ τα γραπτά μου, πιο ανεξέλεγκτος, πιο απρόβλεπτος από τα ξαφνικά γυρίσματα του ανέμου, θα γυρίσω τραγουδώντας αλληλούια, και δόξα σε μένα που τα όργια του κυνισμού με συγκινούν λιγότερο τώρα πια από μια στιγμή χαμένης ευτυχίας.
θα γυρίσω κοιμισμένος πάνω σε ένα πέπλο μολυσμένο από την ανάσα μου φυλακισμένη στις θυρίδες που καταδιώκουν τα όνειρα […]
θα γυρίσω γρήγορα πιο σκληρός από τη γύμνια μου στο φως του φεγγαριού, πιο ήσυχος απ’ τη σιωπή, θα γυρίσω κρατώντας το κρανίο της αγωνίας μου τρυφερά σαν ευνουχισμένο νεογέννητο
θα γυρίσω έμβρυο φορτισμένο με οπτασίες, τριγυρισμένος απ’ τις ανάγλυφες στάσεις των φαντασμάτων, θα γυρίσω δοξασμένος απ’ το νανούρισμα των φύλλων σε μια στιγμή χαμένης ευτυχίας κρύβοντας το πρόσωπό μου στις παλάμες
θα γυρίσω γρήγορα γερμένος πάνω στην ανάμνηση της γοητείας
[…]
έχω την τέχνη να απολιθώνω με μια πινελιά πάνω στην σάρκα σου τα χρώματα της ίριδας, η νύχτα προχωράει μαυροντυμένη πίσω από στρατιές φαντασμάτων
[…]
ξεχωρίζω μια σειρά γραμμάτων νεκρής γλώσσας πάνω απ’ την είσοδο κρυστάλλινου μαιευτηρίου
(σσ. 27-29)

Μια ποίηση δυνατή, αν και χαμηλών τόνων, επιβάλλεται με την αλήθεια και την αξιοπρέπειά της.

Οθόνες
Σταμάτης Πάρχας
Έργο εξωφύλλου: Δήμητρα Κουλούρη
Μικρές Εκδόσεις
72 σελ.
ISBN 978-618-81570-2-6
Τιμή €12,00

Βασίλης Φαϊτάς: «Το δάκρυ του Ηράκλειτου»

Όταν ανοίγεις ένα καινούριο βιβλίο, χαράζεις ένα μονοπάτι για συνάντηση και επικοινωνία με κάποιον άλλο άνθρωπο, με έναν καινούριο κόσμο, ευρύνοντας έτσι το πεδίο ορατότητας. Κάθε περίπτωση ποιητή, κάθε δημιουργού, είναι ξεχωριστή. Και χρήζει διαφορετικής αντιμετώπισης. Όμως, δεν επιλέγεις γνωστά ονόματα. Επιλέγεις να παρουσιάσεις έργα που έχουν κάτι να πουν και στους άλλους, όπως λ.χ. ο Θεσσαλονικιός ποιητής με καταγωγή από την Κέρκυρα Βασίλης Φαϊτάς, που έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον χώρο της λογοτεχνίας με την ποιητική συλλογή Άποικοι της νύχτας (Θεσσαλονίκη, 1966) και ακολούθησαν άλλα οκτώ βιβλία του ίσαμε την καινούρια του προσφορά.

Φέτος, οι Εκδόσεις Μανδραγόρας κυκλοφορούν τη δέκατη ποιητική του συλλογή, Το δάκρυ του Ηράκλειτου, με ωραίο εξώφυλλο που κοσμεί ένα χαρακτηριστικό, υπέροχο έργο της Χρυσάνθης Κανέλλου. Τόσο ο τίτλος, όσο και ο πίνακας στο εξώφυλλο, σημαίνουν φιλοσοφικό προσανατολισμό της ποίησής του. Μιας ποίησης που εστιάζεται, σχεδόν αποκλειστικά, στον άνθρωπο, στη γενέθλια γη, πατρίδα / προγονική παρακαταθήκη, Γαία, μοίρα του:

…Παρουσίες ζωής
γεννημένοι στη ροή του ίδιου ποταμού
όμως δεν είμαστε το ποτάμι
κατοικούμε στις όχθες
σταγόνες ψηλαφούν την καρδιά μας
η ψυχή μας κοιτάζει τις πατρίδες
να απομακρύνονται
δεν ξέραμε για ποιον ή
γιατί ήρθαμε
ερωτευμένοι χωρίς ανταπόκριση
ρίζες μυστηρίου κρυφακούμε
της ροής την ηχώ
(Πρόλογος και επίλογος, σσ. 9,10)

Ο προβληματισμός του ποιητή είναι σαφής: Όσα κι αν προσφέρει η γνώση, η επιστήμη, η φιλοσοφία, η θρησκεία, ελάχιστα πράγματα, «σταγόνες» από τη ροή του ποταμού φτάνουν στη γλώσσα του, ψίχουλα από όσα συμβαίνουν γύρω του και από το θαύμα της ζωής πληροφορείται:

…η ιδέα του κόσμου
φτερούγισμα συγκομιδής
κάτι σαν αποκύημα αγρύπνιας
η ουτοπία βγαίνει απ’ το πορτρέτο της κι απομακρύνεται
με άδεια χέρια…
…καθώς η άγκυρα του ανέλπιστου
αιωρείται
ανάμεσα
ανάμεσα στο μηδέν και το άπειρο.
(Επίγονοι της άγνοιας)

Ωστόσο ο άνθρωπος, όντας μέσα στη ροή του ποταμού, που διαρκώς η σχέση του με το νερό ουδόλως είναι σταθερή: «Πάντα χωρεί και ουδέν μένει. Δις ες τον αυτόν ποταμόν ουκ αν εμβαίης…», τίποτα δεν μένει σταθερό μες στη ροή του ποταμού, σύμφωνα με τον φιλόσοφο, και ποτέ δεν έχεις ολοκληρωμένη γνώση. Ιδού ένα πιο χαρακτηριστικό δείγμα φιλοσοφικής ενατένισης και αντίληψης του κόσμου και ποιητικής γραφής του Βασίλη Φαϊτά:

Ο πατέρας μου αρνήθηκε να γίνει μύθος
ήταν ένα ρυάκι κανενός ποταμού
είδε τον εαυτό του ν’ ανασηκώνεται
νεύμα μες στη ροή.

Η νιότη μας απομακρύνεται
μαζί με τη νιότη του κόσμου
τ’ άσπρα μαλλιά ανασυντίθενται επικίνδυνα
κεραίες στο σώμα της Γαίας
επεκτείνονται στην εξώπορτα του απείρου
επεκτείνονται.

Εκείνο που κρύβει η καρδιά
το ανερμήνευτο φως της διαδρομής
ο θάνατος έρωτας της συνείδησης με το μέλλον
ένα τσούρμο χρόνια διακλαδίζεται στον άνεμο
θρυαλλίδα κενού
σπινθηροβόλο μάτι επιτηρεί.

Στις ακτές
ένα ακατάπαυστο τέλος ανανεώνεται.
(Ατέρμονο τέλος, σ. 20)

Τι άλλο είναι ζωή εκτός από μια διαρκή ροή, που παρασέρνει και μεταβάλλει τα πάντα κι εμείς νομίζουμε πως είμαστε κυρίαρχοι και παντογνώστες, σταθεροί στην ίδια θέση. Ωστόσο, τα πάντα οδεύουν προς ένα τέλος που είναι πάντα, κάθε στιγμή, μια καινούρια αρχή, όπως ορίζει η εναλλαγή με την ανεπαίσθητη, αέναη κυκλική ροή της ζωής…

Δημοσιεύτηκε στο Diastixo 08 Ιανουαρίου 2019

Το δάκρυ του Ηράκλειτου
Βασίλης Φαϊτάς
Έργο εξωφύλλου: Χρυσάνθη Κανέλλου
Μανδραγόρας
48 σελ.
ISBN 978-960-592-067-8
Τιμή €8,48

Βρείτε όλα τα βιβλία στον παρακάτω σύνδεσμο