Το όραμα της ισοτιμίας της γυναίκας

Το όραμα της ισοτιμίας της γυναίκας

                                                                                   Εσμέν... οίον εσμέν... γυναίκες.

                                                                                                     Ευριπίδης, Μήδεια.

   Η ιστορία έχει γραφτεί από άντρες και είναι εκείνοι που στον κοινωνικό στίβο έχουν τη μερίδα του λέοντος. Ωστόσο, μέσα από τα πεπραγμένα τους προβάλλει το μωσαϊκό του άθλιου βίου του γυναικείου πληθυσμού όλης της γης ανά τους αιώνες, με ελάχιστες εξαιρέσεις, κι αυτό σε περιορισμένα χρονικά διαστήματα και σποραδικά, όπως στη Σπάρτη, τη Ρώμη και στους πρωτόγονους λαούς. Στους πρωτόγονους λαούς ίσχυε το μητριαρχικό δίκαιο όπου η μητέρα είχε τον πρώτο λόγο στην οικογένεια και στη συμβιούσα κοινότητα. Οι συχνές μετακινήσεις και οι πόλεμοι επέβαλαν την πατριαρχία..

   Η πρώτη γυναίκα που τόλμησε να παραβεί τους κανόνες της υποταγής και να ικανοποιήσει την περιέργειά της είναι η επικατάρατη Εύα που παρέσυρε τον αθώο(!) Αδάμ στην αμαρτία, στη γνώση, η Ωραία Ελένη ακολούθησε τον Πάρη και χρεώνεται τον δεκαετή Τρωικό πόλεμο, συζυγοκτόνος Κληταιμνήστρα, η μητροκτόνος Ηλέκτρα, η αδελφοκτόνος και παιδοκτόνος Μήδεια, η Παπαδιαμαντική Φόνισσα Φραγκογιννού, οι ηρωίδες που θυσιάστηκαν για κάποιο ιδανικό, όπως η Άλκιστη, η Ιφιγένεια, η Αντιγόνη, άλλες που σύρθηκαν σκλάβες, Εκάβη, Ανδρομάχη, ένας ατελείωτος κατάλογος τραγικών γυναικών άλλοτε στη θέση του θύτη κι άλλοτε του θύματος με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

   Η γυναίκα υπήρξε το αιώνιο θύμα, ο αιώνιος υποτελής, ο υποταχτικός του άντρα, χωρίς δικαιώματα, με οφειλές μόνο και υποχρεώσεις, μια παραγωγική παιδοποιητική μηχανή που παράγει άρρενες συνεχιστές των μεγάλων οίκων, πολεμιστές, αξιωματούχους, δούλους, εργάτες, υπάκουες και άβουλες συζύγους, παλλακίδες, πόρνες, γενικώς σε δυναμικό προσωπικό, ικανό να υπηρετεί τον αφέντη και κύριο, τον εξουσιαστή της ζωής, της τιμής, της αξιοπρέπειας, της μοίρας της! Κι αυτό συμβαίνει αναλογικά πάντα σε όλες τις κοινωνικές τάξεις και στρώματα. Όμως στα ευρωστότερα οικονομικά κοινωνικά στρώματα έχουν περισσότερο καταπιεσμένη τη γυναίκα, ενώ στους αγροτικούς πληθυσμούς παρέχεται περισσότερη ελευθερία και η θέση της γυναίκας μέσα στη μιζέρια, τη δουλεία και τη φτώχεια, είναι καλύτερη από εκείνη της γυναίκας της "καλής κοινωνίας" που τη θέλει περισσότερο δέσμια των κοινωνικών και εθιμικών επιταγών. Στην Κίνα, για παράδειγμα, θεωρούνταν κομψές οι γυναίκες αν είχαν μικρά πέλματα. Και για το σκοπό αυτό στρέβλωναν τα πέλματα των θηλυκών νηπίων και βρεφών για χάρη της φρικτής και απάνθρωπης κομψότητας, με αποτέλεσμα οι νέες αριστοκράτισσες να μην μπορούν να περπατήσουν, να προχωρούν με πηδηματάκι, να μην μπορούν να σταθούν όρθιες και να ισορροπήσουν. Η μόδα αυτή καμιά φορά περνούσε και στην αγροτιά, η φτωχολογιά αντέγραφε την αριστοκρατία και τα κορίτσια που δούλευαν στα χωράφια δεν μπορούσαν να σταθούν όρθια και μάζευαν το ρύζι γονατιστά μέσα στη λάσπη.

    Μέσα σ' αυτό το θλιβερό κοινωνικό πλαίσιο, σ' αυτό το νοσηρό, σίγουρα, κλίμα, η θέση της γυναίκας ήταν μακριά από την κοινωνική ζωή. Δεν είχε γνώμη. Ζούσε και μεγάλωνε και γεννούσε μαζεύοντας στο κορμί και στην ψυχή της την πίκρα της καταφρόνιας, το μίσος του εξευτελισμού της προσωπικότητάς της και επομένως τη μανία για εκδίκηση. Γι' αυτό, όταν κάποιες φορές της δόθηκε η ευκαιρία έδειξε όλο της το δυναμισμό, διοχέτευσε τη συσσωρευμένη δραστηριότητά της άλλοτε σε καλά και αγαθά έργα, ενώ άλλοτε χρησιμοποίησε όλα τα μέσα που της παρείχαν οι περιστάσεις και ξόδεψε όλο της το δυναμισμό και την ευφυ'ϊ'α της για να επιβληθεί και να βγάλει τ' απωθημένα της πάνω στους καταπιεστές της.

    Στο διάβα της ιστορίας προβάλλουν μέσα από τους αιώνες γυναίκες που πάλεψαν με νύχια και με δόντια να κατακτήσουν τη γνώση και τη μόρφωση και λάμπρυναν με την παρουσία και τα έργα τους το σκηνικό της κοινωνικής ζωής, και γυναίκες που ξεπέρασαν τους άντρες σε αυταρχισμό, σκληρότητα και κατακτητική μανία. Όμως κάποιες γυναίκες που διακρίθηκαν στα γράμματα, τις τέχνες, την πολιτιστική δραστηριότητα, την κοινωνική ζωή, επώνυμες ή και ανώνυμες, γυναίκες που διεδραμάτισαν σημαντικό ρόλο και υποχρέωσαν την ιστορία να παρακάμψει τον κανόνα και να τις συμπεριλάβει στους κόλπους της.

   Η Καλλιπάτειρα τόλμησε κι έσπασε το κατεστημένο της απαγόρευσης με τη δυναμική της παρουσία κι αξίωσε να μπει στο στάδιο. Και μπήκε. Ο ποιητής Λορέντζος Μαβίλης να πώς περιγράφει ποιητικά το γεγονός:

Αρχόντισσα ροδίτισσα, πως μπήκες;

Γυναίκες διώχνει μια συνήθεια αρχαία

εδώθε:" "- Έχω ένα ανήψι, τον Ευκλέα

τρία αδέλφια, γιο, πατέρα Ολυμπιονίκες!

Να με αφήσετε πρέπει, Ελλανοδίκες,

και εγώ να καμαρώσω μες στα ωραία

κορμιά, που για το αγρίλι του Ηρακλέα

παλεύουν, θαυμαστές ψυχές αντρίκιες!

.............................................................

   Στην αλεξανδρινή εποχή, μοναδικό παράδειγμα γυναίκας φιλοσόφου είναι η Υπατία, περίφημη αλεξανδρινή φιλόσοφος και μαθηματικός που έζησε τον 4ο μ. Χ. αιώνα στην Αίγυπτο.

   Στο Βυζάντιο ξεχωρίζουμε τη μοναχή Κασιανή, τη σπουδαία χριστιανή ποιήτρια, που θρυλείται ότι συνέθεσε το καταπληκτικό  "Τροπάριο της Κασιανής" που ακούμε τη Μεγάλη Τρίτη στον εσπερινό, επίσης η Άννα η Κομνηνή, η Θεοφανώ, η Ειρήνη η Αθηναία, η Θεοδώρα, αλλά και η Ευδοξία, μια άλλη Ηρωδιάδα...

    Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας φωτεινή παρουσία είναι η Ευανθία Κα'ί'ρη, αδερφή του Δασκάλου του Γένους Θεόφιλου Κα'ί'ρη, από την Άνδρο(1799-1866), γυναίκα γλωσσομαθής, μαθηματικός και φιλόσοφος. Το όνομά της συνδέεται με τον Αδαμάντιο Κοραή.

   Γεγονός πάντως αναμφισβήτητο είναι ότι σε όλες σχεδόν τις κοινωνίες η γυναίκα υπηρξε υποχείριο του άντρα: πατέρα, αδερφού, συζύγου, αφεντικού, εργοδότη, μαστρωπού, δουλεμπόρου, εκμεταλλευτή κάθε εποχής.

   Πουλήθηκε, αγοράστηκε ως αντικείμενο πολλαπλής χρήσης στα σκλαβοπάζαρα όλου του κόσμου για να περάσει τη ζωή της μέσα στη σκλαβιά, την ακαταφρόνια και την ατίμωση. Να γίνει εκτελεστικό όργανο των επιθυμιών και των ορέξεων του ισχυρού, του άντρα ίσαμε το σημείο που η μεγαλοψυχία των αρσενικών την έθαψε ζωντανή πλάι στο νεκρό σύζυγο ή ως μοιχαλίδα, πόρνη ή παλλακίδα την οδήγησε στην πυρά ή την καταδίκασε στον εξευτελισμό και το διασυρμό, τη λιθοβόλησε και τη λιθοβολεί ακόμα όχι μόνο στις υπανάπτυκτες αλλά και τις σύγχρονες πολιτισμένες χώρες, πάνω της ξέσπασε την ακαταλόγιστη ορμή του.

   Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, η θέση της γυναίκας ήταν οικτρή, γεγονός που επισημαίνουνπολλοί ξένοι περιηγητές. Η Ελληνίδα φεμινίστρια του 19ου αιώνα Καλλιρρόη Παρρέν γράφει σχετικά με τη μεταχείριση των γυναικών από τους Τούρκους αφέντες, και όχι μόνο: "Η γυνή δουλικώτερων και των δούλων αυτών διήγε βίον. Κλεισμένη εντός γυναικωνιτών, ουδέποτε εξέρχεται ασκεπής του οίκου. Και μόνο ούτω σώζεται από τας κατακτητικάς ορέξεις και τον εξανδραποδισμόν των τυράννων".  

   Η Αγία Φιλοθέη Μπενιζέλου. Όταν ο θεός την απάλλαξε από το βάναυσο και  σκληρό σύζυγό της, σε ηλικία μόλις 15 ετών, έγινε αμέσως μοναχή στη μονή του Αγίου Ανδρέα ρίχτηκε με πάθος στη μελέτη και μετέτρεψε το σπίτι της; σε ξενώνα για τη νοσηλεία απόρων γυναικών. Πέρα από τις αγαθοεργίες της είναι η "πρώτη συστήσασα το πρώτον σχολείον κορασίων εν Αθήναις", όπως μας πληροφορεί ο Δημ. Καμπούρογλους(Ιστορία των Αθηναίων, τ. Γ', σ. 76), μια γυναίκα με πλατιά μόρφωση και ασυνήθιστο δυναμισμό, που οι προοδευτικές ιδέες και η δράση της προκάλεσε σκάνδαλο στην πνευματικά πρωτόγονη αθηναϊκή κοινωνία του 16ου αιώνα. Η δράση της ήταν πρόκληση και ενοχλούσε την κοινή γνώμη και τους πρόκριτους κι έκαναν ό, τι μπορούσαν για να την αναγκάσουν να φύγει. Εκείνη δεν πτοήθηκε.

   Αξίζει να δούμε πώς αποκαλεί τους σύγχρονούς της Αθηναίους σ' ένα αμείλικτο κατηγορητήριό της προς το μεγάλο λογοθέτη του Πατριαρχείου:

      "Γένος αβούλευτον, ανόσιον, αναίσχυντον, βδελυρόν,  απονενοημένον,

       το στόμα εύλυτον έχον προς λοιδορίαν, μεμψίμοιρον και καρδαμογλύφον,

       βαρβαρόφωνον, φιλαίτιον, φιλοτάραχον, μικρολόγον, μικρόψυχον,                                   

       στωμύλον, υπερφύαλον, αθέμιτον, δολερόν, περίεργον, άγρυπνον

       επί συμφοράς ετέρων".

   Αυτό δείχνει και τη στάση των ανδρών της Αθηναϊκής κοινωνίας απέναντι στις γυναίκες της εποχής εκείνης. Οι Αθηναίες δεν είχαν δικαίωμα στα γράμματα. Τα νεαρά κορίτσια των εύπορων οικογενειών μάθαιναν μπουζούκι, χορό, τρόπους καλής συμπεριφοράς και ασχολούνταν με τα οικιακά, ετοίμαζαν τα προικιά τους και κυρίως έγνεθαν κι έπλεκαν κάλτσες, από αυτό υποθέτω και το: Πλέκω ή πλέκει κάλτσα, που σημαίνει πως είμαι αργόσχολη. Φυσικά οι δουλειές του σπιτού ακόμα και σήμερα δεν υπολογίζονται ως εργάσιμος χρόνος.

   Αυτά και πολλά άλλα παραδείγματα γυναικών που διέπρεψαν καταδεικνύουν πως η ανδροκρατούμενη κοινωνία δεν επέτρεψε κατά το παρελθόν στη γυναίκα να δώσει αποδείξεις μεγαλοφυ'ί'ας στις τέχνες, στα γράμματα, στην επιστήμη, στην πολιτική, αφού δεν είχε δικαίωμα στην ελευθερία σκέψης και βούλησης, στην παιδεία, στη μόρφωση, δεν είχε δικαίωμα συμμετοχής στο δημόσιο βίο, δεν είχε δικαίωμα ψήφου.

   Η ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα δεν εφαρμόστηκε ούτε και στους χριστιανικούς αιώνες. Οι άντρες διατήρησαν και τους δούλους και τη γυναίκα την υποχρεώνουν να μένει στην υποτέλεια και την υποταγή. Μέσα στο πνεύμα της πρωτοχριστιανικής εποχής εκφράζεται και ο Απόστολος Παύλος ορίζοντας και προσδιορίζοντας τη σχέση των στζύγων: "Οι άνδρες τας εαυτούς γυναίκας αγαπάτε, καθώς και ο Χριστός ηγάπησε την εκκλησίαν", ως εδώ καλά, αλλά υπάρχει και η συνέχεια της προτροπής: "η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα!" χωρίς ίχνος ισότητας ή ισοτιμίας. Απλά έχει προστεθεί το "αγαπάτε". Ο λαός μας ορίζει και καθορίζει και τον αποκλειστικό ρόλο της γυναίκας πολύ απλά και κατανοητά:

        "Η καλή νοικοκυρά                                                                                                                                                                                                                                                     είναι δούλα και κυρά".                  

     Πρώτα, φυσικά, δούλα κι ύστερα, ε, αφού θα είναι δούλα, ας είναι και κυρά. Δεν χάλασε ο κόσμος! Αυτό τα λέει όλα. Δούλα του αφέντη και των παιδιών που θα του γεννήσει, κυρά του σπιτιού! Αυτονόητο.

    Για να "αλωθούν" τα ισχυρά κατεστημένα και να αλλάξει το κοινωνικό σκηνικό έπρεπε να φανεί στον ορίζοντα κάτι νέο, μια νέα αντίληψη για τη ζωή και για τις διανθρώπινες και διαπροσωπικές σχέσεις.

   Χρειάστηκε ένα τολμηρό γυναικείο κίνημα και σκληροί αγώνες ολόκληρων δεκαετιών με όλες τις αναπόφευκτες παρενέργειες και ανατροπές, για να αρχίσει να ισχυροποιείται και το "ασθενές" φύλο:  Χρειάστηκε ένα κίνημα, το φεμινιστικό κίνημα, για να αλλάξει, όσο άλλαξε, η νοοτροπία, η κοινωνία και η κρατούσα ισχυρή τάξη.

   Το φεμινιστικό κίνημα, φαινόμενο των νεότερων χρόνων, εμφανίστηκε ως θεωρία  με τη Γαλλική Επανάσταση (1789). Πρόκειται για ένα ιδεολογικό, αρχικά, γυναικείο κίνημα με σαφείς διεκδικήσεις: την εξίσωση της γυναίκας με τον άντρα σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής, την ηθική και πνευματική ισότητα, την απελευθέρωση της γυναίκας από τις κοινωνικές προκαταλήψεις, τα οικογενειακά και κοινωνικά δεσμά, τη χειραφέτησή της για να μπορέσει, πρωτίστως, να μορφωθεί, ν' αποκτήσει οντότητα, γνώση, αυτογνωσία, και να είναι ισάξιά με τον άνδρα, να είναι πλάι του, να αγωνίζεται και να δουλεύουν μαζί με ένα όραμα για το καλό το δικό τους και των άλλων. Γιατί η κοινωνική πρόοδος μπορεί να μετρηθεί με ακρίβεια από τη θέση της γυναίκας σε μια δεδομένη κοινωνία που αναγνωρίζει και στη γυναίκα πολιτικά δικαιώματα.

   Η Ελληνίδα απόκτησε δικαίωμα ψήφοου το 1930, αλλά μόνο για τις Δημοτικές και κοινωνικές εκλογές, και με όριο ηλικίας πάνω από το τριακοστό. Αλλά κι αυτό ίσχυσε μετά το Β' Παγκόσμιο Π¨ολεμο. Το 1952 αναγνωρίστηκε η ισοπολιτεία και δυο χρόνια μετά, το 1954, απόκτησαν και στην Ελλάδα, τυπικά τουλάχιστον, και οι γυναίκες ίσα δικαιώματα με τον άντρα. Το 1955 αναγνωρίστηκε και στη γυναίκα το δικαίωμα να εκλέγεται και να καταλαμβάνει δημόσιες θέσεις, εκτός από εκκλησιαστικές. Η Λίνα Παναγή Τσαλδάρη είναι η πρώτη γυναίκα στην Ελληνική Βουλή και σε υπόυργικό θώκο. 

   Το φεμινιστικό κίνημα μπορεί με τον καιρό να ξέφυγε από τον αρχικό σκοπό και κατέληξε να ταυτιστεί με τη σεξουαλική απελευπέρωση της γυναίκας, εξακολουθεί να είναι το ζητούμενο σε μια κοινωνία που ισχύουν κοινωνικές ανισότητες.

   Πέρα, ωστόσο, από τις διεκδικήσεις των γυναικείων κινημάτων, στο να βγει η γυναίκα στην αγορά εργασίας, συνετέλεσε τα μέγιστα η βιομηχανική επανάσταση που απαίτησε πολλά εργατικά χέρια.     

   Η βιομηχανική επανάσταση συνέβαλε στην αναθεώρηση και κατάρριψη πολλών οικογενειακών θεσμών και ιδεών, και το φεμινιστικό κίνημα της δεκαετίας του '70, συντέλεσαν στην έξοδο της γυναίκας στον εργασιακό χώρο. Οι απαιτήσεις της σημερινής κοινωνίας και οι αυξημένες οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει η οικογένεια, επέβαλαν την εργασία και στη γυναίκα.

    Έτσι η γυναίκα της σημερινής εποχής θα πρέπει να επιτελέσει πολλούς ρόλους: Πάνω απ' όλα να είναι γυναίκα, να διατηρήσει τη θηθυκότητά της, επίσης να είναι σύζυγος, νοικοκυρά, μητέρα και υπάλληλος. Έτσι, κάποιοι ρόλοι αποδυναμώνονται ή δεν εφαρμόζονται πολύ σωστά και η γυναίκα αντιμετωπίζει προβλήματα από την ύπαρξη τόσων ρόλων που είναι υποχρεωμένη να παίζει συγχρόνως. Αυτό τη φέρνει αντιμέτωπη με πολλά εμπόδια τόσο στο οικογενειακό περιβάλλον, όσο και στον εργασιακό χώρο, όπου έχει να αντιμετωπίσει πολλές προκλήσεις και καθημερινές συγκρούσεις. Και πρέπει ν' αποδείξει πως είναι ικανή να τα βγάλει πέρα.

   Παρά τα πολλαπλά εμπόδια, η σύγχρονη γυναίκα με τη μόρφωση, την αξία, το θάρρος και το δυναμισμό της έχει σημαντικές κατακτήσεις στο ενεργητικό της. Μέσα κι έξω από το σπίτι τα καταφέρνει μια χαρά. Κι έχει αποδείξει πως είναι ικανή να ανταποκριθεί σε όλα τα επαγγέλματα, όπως στην Επιστήμη, την Παιδεία και την  εκπαίδευση, την πολιτική. Έχουμε λαμπρά παραδείγματα σύγχρονων Ελληνίδων με διεθνή ακτινοβολία, που διέπρεψαν και διαπρέπουν στα γράμματα, τις επιστήμες, την πολιτική, τον καλλιτεχνικό χώρο, τον αθλητισμό.

   Οι νέες πολιτευόμενες όλων των κομμάτων φέρνουν νέο ήθος και ύφος στην πολιτική, φρέσκο πνεύμα συνεργασίας και προσέγγισης στα κοινωνικά ζητήματα, πνεύμα κατανόησης και αλληλεγγύης, πράγμα που δεν συμβαίνει με τους άντρες συναδέλφους των, τουλάχιστον αυτό εισπράξαμε από τις καθημερινές προεκλογικές τηλεοπτικές συζητήσεις. Γεγονός που καταδεικνύει πως οι γυναίκες  μπορούν να συμβάλλουν στην αλλαγή νοοτροπίας και να αλλάξουν την κοινωνία της αδικίας και των ανισοτήτων. Γιατί παραμένει ζητούμενο το όραμα της ισοτιμίας της γυναίκας και στη σύγχρονη κοινωνία.

   Η θέση της ως ατόμου καταπιεζόμενου, ως πολίτη τρίτης κατηγορίας δεν νοείται σήμερα σε μια ευνομούμενη κοινωνία.

   Η γυναίκα με τους αγώνες της κατάφερε να ξεπεράσει τον εαυτό της και τους ρόλους που της επιβλήθηκαν, να πείσει τον ανδρικό πληθυσμό πως είναι ικανή να σταθεί στο ίδιο επίπεδο μ' αυτόν, να μορφωθεί, να εργαστεί και να αμειφθεί εξίσου μ' αυτόν, απαιτεί να τη σεβαστούν και να την υπολογίσουν, να την αποδεχτούν και να την παραδεχτούν, να μοιραστούν τους ρόλους σε μια κοινωνία όπου "ο άντρας δεν αντιμετωπίζεται ως αντίπαλος, αλλά ως σύντροφος που χρειάζεται κι αυτός την κατανόηση της γυναίκας για παραπολλά προβλήματα που σχετίζονται με τη σκληρή βιοπάλη, την αλλοτροίωση της  προσωπικότητας, τη μοναξιά και, κυρίως, με την ανελέητη εκμετάλλευση που καταβροχθίζει τα όνειρα και του άντρα και της γυναίκας", αν το δει κανείς το θέμα σφαιρικά και χωρίς προκαταλήψεις και το δώσει στις ανάλογες διαστάσεις.   

    Το Παγκόσμιο Γυναικείο Κίνημα οραματίζεται ένα μέλλον διαφορετικό για τη γυναίκα, όπου θα παίζει το ρόλο που ταιριάζει στο δικό της ανάστημα και θα είναι ίση και ισότιμη με τον άντρα. Δεν αποσκοπεί σε αλλαγή ρόλων, αλλά στο να δει μια μέρα η ζωή τη γυναίκα πλάι στον άντρα και τον άντρα πλάι στη γυναίκα συνεργαζόμενους κι αλληλοβοηθούμενους ουσιαστικά και σε όλα τα επίπεδα κοινωκής ζωής και δραστηριοτήτων. Κι αυτό θα επιτευχθεί με τη μόρφωση και με την επαγγελματική κατάρτηση και αποκατάσταση της γυναίκας, ώστε να μπορεί να ορίζει τη μοίρα της και τη ζωή της χωρίς να επιδιώκει να υποτάξει τον άντρα ούτε να είναι ένα υποταγμένο, άβουλο άτομο, σεξουαλικό, αντικείμενο του πόθου, ούτε και να χάσει τη θηλυκότητά της που είναι πολλά πράγματα ουσιαστικά πράγματα, όπως η η αξιοπρέπεια, η αφοσίωση, η ανοχή, η αγάπη, ο έρωτας, η τρυφερότητα η στοργή...

  Σοφά το είπε ο τραγικός ποιητής δια στόματος της Μήδειας:

  Εσμέν, οίον εσμέν... γυναίκες!